StarfA hópurinn flokkar föt

Nú er það þannig að StarfA hópurinn á Egilsstöðum hefur lokið við kúluverkefnið sitt og vantaði því verkefni til að hafa á miðvikudagsmorgnum. Ákveðið var því að fara að vinna fyrir Rauða krossinn og flokka og pakka fötum einu sinni í viku. Fyrsta skiptið var í dag og voru fatagámarnir alveg troðfullir,svo ærið verkefni var fyrir höndum. Góð mæting var og með leiðsögn frá Johönnu Henriksson verkefnisstjóra tókst okkur að klára gámana fyrir hádegi og vorum við að vonum ánægð með árangurinn.

Nytjahús Rauða krossins dregur fram jólaskrautið

Nytjahúsið hjá Rauða krossinum sem staðsett er við hliðina á Sorpu hefur núna um helgina lagt mikið kapp á að taka upp úr kössum hjá sér og stilla upp jóladóti fyrir hátíðirnar,hafa þau verið að safna jóladóti síðan í janúar og eru því mikið um fallegt skraut og jólaseríur og getur fólk jafnvel nálgast gerfijólatré og útiskraut.

Nytjahúsið hefur gengið svakalega vel alveg frá opnun og er það duglegum sjálfboðaliðum Rauða krossins og gjafmildi frá íbúum sveitafélagsins að þakka.

Ennþá er samt hægt að fá það sama og alltaf hefur verið og er mikið úrval af húsgögnum og smáhlutum ennþá á sínum stað, ávalt er heitt kaffi á könnunni og hlýtt viðmót frá sjálfboðaliðum.

Opnunartímar í Nytjahúsinu eru

Miðvikudaga og Fimmtudaga frá 16-18

Laugardaga frá  11-14

Ham-bók Reykjalundar opin á vefnum

Reykjalundur hefur opnað Ham-bók sína á vefnum fyrir almenning án endurgjalds.

Er Ham efnið því orðið mun aðgengilegra almenningi sem ávalt hefur verið stefna Reykjalundar

Mikil aðsókn hefur verið á námskeið hjá Reykjalundi og er það orðið svo viðamikið að ekki er lengur húspláss hjá þeim og hefur þess vegna verið bókaður salur á Hótel Sögu.

Bókin hefur verið endurskrifuð og er nú gefin út í formi sjálfshjálparbókar

Ársfundur StarfA 2011

Ársfundur Starfsendurhæfingar Austurlands 2011 verður haldinn 8. nóvember (þriðjudag) í fundarsal AFLs Starfsgreinafélags, Búðareyri 1, Reyðarfirði - annarri hæð, kl. 15:00.

Dagskrá:

1. Skýrsla formanns.

2. Skýrsla forstöðumanns.

3. Ársreikningur liðins árs kynntur og til samþykktar.

4. Breytingar á skipulagsskrá (ef við á).

5. Kosning til stjórnar sbr. gr. 4.

6. Kosning til endurskoðenda.

7. Önnur mál.

Seturétt á ársfundi eiga fulltrúar stofnaðila.

Mynd um StarfA

Við viljum vekja athygli á myndbandi sem þátttakendur StarfA unnu á námskeiði í Movie Maker sem fram fór í Kreml í Neskaupstað í síðustu og þarsíðustu viku. Í myndinni fjalla þau um starfsemina í Neskaupstað og þýðingu hennar fyrir líf þátttakenda.

Myndina sjáið þið ef þið klikkið á þennan hlekk.

Kvíðinn minnkað, sjálftraustið aukist

Ég byrjaði í Starfsendurhæfingu Austurlands, StarfA, um mánaðarmótin mars/apríl árið 2010. Ég frétti af henni þegar ég var í endurhæfingu á Norðfirði og ég ákvað að prófa þetta. Ég var voðalega lokuð manneskja, rosalega feimin, mjög kvíðin, lítið sjálfstraust og sagði fátt. Var bara svona eins og ég væri föst inni í skel, sem ég komst ekkert útúr.

Í dag er komið eitt ár síðan ég byrjaði í starfsendurhæfingunni og ég sé ekki eftir neinu. Í StarfA lærir maður margt og mikið sem er bæði gott fyrir mann andlega og líkamlega. Andlega hliðin mín er mjög góð en ég þarf að styrkja líkamlegu hliðina. Ég er alveg að geta komist útúr skelinni minni sem ég var búin að vera föst í dálítið lengi. Ég er hætt að vera svona rosalega feimin og lokuð eins og ég var fyrst þegar ég byrjaði. Ég er byrjuð að tala meira og tjá mig. Kvíðinn hefur minnkað mikið og er næstum því farinn. Sjálfstraustið hefur aukist mikið og ég er búin að eignast fullt af yndislegum vinkonum og vinum í gegnum StarfA.

Ég get alveg sagt það og verið stolt af því að StarfA hefur hjálpað mér mjög mikið í gegnum mína erfiðleika og hjálpað mér að ná andlegum og líkamlegum styrk. Allt yndislega fólkið sem vinnur þarna hefur líka hjálpað manni mikið.

Eftir að maður frétti að Starfsendurhæfing Austurlands væri að hætta fékk maður eiginlega hnút í magann og skrýtna tilfinningu. Maður veit eiginlega hvað maður á að gera þegar starfsendurhæfingin er hætt. En maður heldur auðvitað áfram að styrkja sjálfa sig. Heldur áfram í hreyfingunni. Heldur áfram að hafa samband við vinkonur sem maður kynntist í starfsendurhæfingunni. Betra að gera það og halda áfram en detta aftur í sama farið. Mér líður miklu betur í dag heldur en fyrir einu ári síðan. Mér finnst ég vera ný manneskja og ég ætla að halda áfram að styrkja mig og vera ennþá sterkari manneskja.

Ég get og ég vil.

Eftir Árdísi Huldu Henriksen, þátttakenda í StarfA.

Starfsfólki StarfA sagt upp

Í dag fékk allt starfsfólk StarfA (Starfsendurhæfing Austurlands) afhent uppsagnarbréf og útlit er fyrir að starfsemi StarfA leggist af frá og með 1. júní nk. Hjá StarfA vinna 3 fastráðnir starfsmenn í 2 og ½ stöðugildi, jafnframt starfa að jafnaði 7- 9 verktakar á verktakasamningum hjá StarfA. Í dag eru skjólstæðingar StarfA um 40 talsins. Ástæða uppsagnanna er að sögn Erlu Jónsdóttur , framkvæmdastjóra StarfA, sú að ekki hefur tekist að tryggja nægilegt fjármagn frá ríkinu. „Fjármagn StarfA dugar þangað til út maí eins og staðan er í dag, við treystum okkur því ekki til þess að halda starfsfólki í þeirri óvissu" sagði Erla í samtali við héraðsfréttablaðið Austurgluggann í dag. Starfssvæði StarfA nær frá Hornafirði til Vopnafjarðar og eru starfsstöðvar á Egilsstöðum og Reyðarfirði. Í dag eru þrír endurhæfingarhópar starfræktir: í Neskaupstað, á Egilsstöðum og Reyðarfirði.

Ég heiti Heiða og ég er EKKI aumingi - ég er ung kona á uppleið

Ég er í mjög þörfu starfi, starfi sem ég vinn fyrir sjálfa mig en sem ég vinn líka fyrir þjóðfélagið því með þessu starfi kem ég út sem sterkari einstaklingur, einstaklingur sem getur tekið þátt í þjóðfélaginu og mætt þeim kröfum og skyldum sem á mig eru lagðar. 

Þetta kallast StarfA og er Starfsendurhæfing Austurlands.

Við sem erum í þessu prógrammi höfum því miður heyrt of mikið af neikvæðisröddum og dómhörku varðandi þetta starf og ég held að raunin sé sú að fólk viti bara hreinlega ekki betur, því oft er manninum tamt að dæma það sem hann ekki þekkir. Ég er reyndar mjög heppin að því leitinu til að mínir aðstandendur og fjölskylda er mjög jákvæð og styður mig heilshugar, en þau vissu samt ekkert út á hvað þetta gekk né hvað þetta var þegar ég sagði þeim fyrst að ég ætlaði að skrá mig í þetta.


En oft er þetta tengt við öryrkja, aumingja, þá sem nenna ekki að vinna o.s.frv. Ég er ekki aumingi, nema síður sé! Ég er tiltölulega hraust ung kona. 

Ég hvarf af vinnumarkaði í mars 2008 þegar ég gekk með mitt fyrsta barn. Ég mátti ekki vinna á meðgöngunni heilsunnar vegna og þurfti því að sitja heima. Það var svo sem margt sem ég gat dundað mér við til að undirbúa komu litla barnsins míns og spennan var gífurleg en á móti hafði ég líka allan tíma í heiminum til þess að telja mínúturnar þangað til barnið mitt kæmi. Mér leiddist oft ógurlega. Aðrir sem ég þekkti voru að vinna og voru uppteknir með sitt líf, ég fór að einangrast svolítið sem hentar mér illa þar sem ég er mikil félagsvera og þrífst best með fólk í kringum mig.

Svo skall áfallið á!  „Allt í einu“ kom í ljós að ég var þunglynd! Ég sem var ólétt, ekkert smá spennt og öll viðmið í þjóðfélaginu sögðu að ég ætti að vera ein hamingjusprengja!

Ég fór norður og gekk til geðlæknis þar sem ég byrjaði að vinna í sjálfri mér. Dóttir minni lá samt svo á að koma í heiminn að ég þurfti að hætta að vinna í sjálfri mér eftir einhvern tíma og fara suður. Hún hætti nú reyndar við og kom á endanum á settum degi, þá fékk ég þennan fullkomna einstakling minn í hendurnar og lífið fór að snúast um hana.  Mér leið vel og ég var í þokkalegu jafnvægi. Þegar hún varð svo eins árs fór hún hálfan daginn til dagmömmu og ég fór í nám. Mér gekk glimrandi vel. En illa gekk hjá okkur pabba hennar og leiðir okkar skildu. Þá hafði ég ekki efni á að halda áfram í námi og þurfti að leita til Vinnumálastofnunar og fara á atvinnuleysisbætur. Fyrir mér var það mikið niðurbrot. Ég sem gat vel unnið, bara ekki hvaða vinnu sem er, verandi með eins árs gamalt barn heima á kvöldin og á nóttunni og ég sem hafði allt fram að færa til að mennta mig en ef ég kysi að fara þá leið gæti ég ekki séð okkur farboða. Ég einangraðist aftur og nú enn meir. 

Ég fékk reyndar afleysingarvinnu sem ég sinnti af mikilli ábyrgð og natni. En ég viðurkenni að ég fékk kvíðahnút í magann yfir því að þurfa að mæta aftur á vinnumarkaðinn eftir að hafa verið svo lengi af honum, fara að mæta á tilsettum tíma, vinna eitthvað ákveðið verk og hreinlega horfast í augu við annað fólk, fólk sem ég þekkti ekki. Ég lét mig nú samt hafa það enda ekkert annað í boði!

Þessi vinna var samt af skornum skammti og ekki þannig vinna sem ég vildi festast í. Ég fór að finna fyrir að það örlaði á gamalkunni tilfinningu, kvíðanum og þunglyndinu. Ég ræddi við góðan lækni hér í bæ sem benti mér á StarfA, sagði mér að þar gæti ég unnið í sjálfri mér en líka menntað mig og þannig komist nær því markmiði sem mig langaði að ná í lífinu.  Úrræðin eru nefnilega ekki mörg fyrir fólk sem á barn/börn og er ekki búið með framhaldsskóla. Skilaboðin sem þjóðfélagið sendir eru þau að ef maður dreif sig ekki í að klára hann þegar maður bjó hjá mömmu og pabba þá er maður bara óheppinn!
Í samvinnu við þennan lækni ætlaði ég inn í þetta á endurhæfingarlífeyri en ég var nýorðin ólétt af mínu öðru barni. Tryggingastofnun styður hins vegar ekki við óléttar konur í svona starfi sem er mér óskiljanlegt þar sem það er ekkert síður þörf á að byggja sig upp á meðgöngu en á öðrum tímum lífsins. En við lögðum höfuðið í bleyti og þessi læknir benti mér á að prufa að ræða við Vinnumálastofnum og sjá hvort hægt væri að ná samningi við hana. Það varð úr að ég fékk samning.  

Ég var óendanlega glöð. Þarna fékk ég það aðhald og stuðning sem mig hafði vantað á síðustu meðgöngu. Ég gat menntað mig! Þegar ég var búin að skrifa undir samninginn hjá Vinnumálastofnun gekk ég út með tárin í augunum, kökkinn í háksinum og þakkaði hamingjusöm fyrir þetta tækifæri sem þau voru að gefa mér. 

Það er nefnilega málið. StarfA er tækifæri, tækifæri til að byggja sig upp, koma sér úr viðjum vanans, setja sér markmið, fá hjálp til að vinna að þeim og kennslu í að nálgast þau. Skilgreiningin á endurhæfingu sem alþjóðaheilbrigðismálastofnuni WHO hefur gefið frá sér er m.a. ,,endurhæfing miðar að því að skjólstæðingur nái aftur eins góðri líkamlegri, andlegri og félagslegri færni og unnt er” og það er það sem er verið að hjálpa okkur við hjá StarfA og þykir mér það göfugt starf. 

Við sem erum í StarfA erum eins misjöfn og við erum mörg. Ástæðurnar fyrir veru okkar þar eru ólíkar og bakgrunnurinn er ólíkur en öll eigum við það sameiginlegt að vilja ná taki á lífi okkar og aðstæðum, vinna í okkar málum, komast út í lífið, taka þátt í því sem er að gerast í kringum okkur og flestir stefna á að komast aftur á vinnumarkaðinn. 

Hvernig er hægt að segja að fólk með slík markmið séu aumingjar?

Mér finnst þetta fólk vera hetjur og dugnaðarforkar! Það að vinna í sjálfum sér, horfast í augu við vandann og setja sér markmið. Þetta er ekki auðveld vinna og raunin er sú að þessi vinna er að sumu leyti erfiðari en önnur. En það mætti kannski kalla þetta fólk „aumingja“ ef það væri bara heima, með dregið fyrir glugga, færi ekki út, tækist ekki á við lífið né tilveruna en við erum öll að gera þveröfugt við það - þrátt fyrir að það sé ekki alltaf auðvelt.

Ég finn að StarfA er að styrkja mig á svo margan hátt. Mér líður vel og mér líður vel í eigin skinni. Ég er að finna sjálfa mig og það sem ég vil gera í lífinu. StarfA er líka að styrkja mig til náms og þannig að hjálpa mér að ná settu markmiði, þannig að í framtíðinni geti ég verið virkur þjóðfélgsþegn, gefið til baka og búið mér og mínum gott líf. 

Ég þakka StarfA fyrir að gefa  mér þetta tækifæri. Ég ætla að nýta mér það eins vel og ég get og ég veit að ég mun búa að reynslunni sem ég öðlast þar alla ævi!

 


Starfsendurhæfing Austurlands  |  Miðvangi 1-3  |  700 Egilsstöðum  |  S:471-2938